Polka na czele konsorcjum instytutów badawczych EU-LIFE

Prof. Marta Miączyńska, dyrektor Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (IIMCB), objęła funkcję przewodniczącej EU-LIFE – europejskiego konsorcjum niezależnych instytutów badawczych działających w obszarze nauk o życiu.

EU-LIFE to konsorcjum niezależnych instytutów badawczych, którego misją jest wspieranie i wzmacnianie europejskiej doskonałości naukowej. Organizację tworzą cieszące się międzynarodowym uznaniem instytucje, prowadzące wysokiej jakości badania, aktywnie dzieląc się wiedzą i wspierając rozwój talentów. Od momentu założenia w 2013 r. EU-LIFE jest interesariuszem i regularnym uczestnikiem dialogu na temat europejskiej polityki naukowej.

Polka będzie kierować tą instytucją wspólnie z Andersem H. Lundem, dyrektorem Biotech Research & Innovation Centre (BRIC) na Uniwersytecie w Kopenhadze. O nominacji poinformowali przedstawiciele IIMCB w przesłanym PAP komunikacie.

Do kluczowych zadań stojących przed nowym kierownictwem należy kształtowanie agendy naukowej w kontekście wyzwań dla europejskiego sektora badawczego. Obecne priorytety EU-LIFE to m.in. współudział w kształtowaniu kolejnego Europejskiego Programu Ramowego (FP10), wzmacnianie kultury badań naukowych na kontynencie, dalsze prace nad reformą oceny badań oraz promowanie doskonałości naukowej i odpowiedzialnych praktyk badawczych.

– EU-LIFE to wyjątkowa platforma, która jest głosem instytutów badawczych. Znajdujemy się w momencie, gdy Europa musi potwierdzić swoje zaangażowanie na rzecz doskonałości naukowej, napędzanej dociekliwością badawczą. Jestem zaszczycona, mogąc objąć funkcję przewodniczącej oraz z niecierpliwością czekam na współpracę z naszymi członkami. Razem będziemy tworzyć środowisko sprzyjające rozwojowi badań oraz wzajemnej wymianie wiedzy, aby stale podnosić standardy naszej pracy – powiedziała cytowana w komunikacie IIMCB nowa przewodnicząca EU-LIFE prof. Marta Miączyńska.

Prof. dr hab. Marta Miączyńska to biolożka molekularna, specjalistka w dziedzinie biologii komórki. Dyrektor Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie. W latach 2016-2018 członkini Rady Narodowego Centrum Nauki, panelistka licznych agencji grantowych, w tym European Research Council. Członek Polskiej Akademii Nauk i Academia Europaea. Od stycznia 2026 pełni funkcję przewodniczącej Rady Europejskiej Organizacji Biologii Molekularnej EMBO. Laureatka prestiżowych grantów i nagród. Absolwentka Uniwersytetu Wolverhampton (Wielka Brytania) i Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktorantka Uniwersytetu Wiedeńskiego (Austria). Odbyła staże podoktorskie w Europejskim Laboratorium Biologii Molekularnej w Heidelbergu oraz Instytucie Maxa Plancka w Dreźnie (Niemcy).

PAP – Nauka w Polsce

Wrocław/ Prof. Jerzy Duszyński odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

W Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Wrocławiu ministra kultury i dziedzictwa narodowego Marta Cienkowska odznaczyła prof. Jerzego Duszyńskiego Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Uhonorowany to polski uczony i popularyzator wiedzy, biochemik oraz profesor nauk biologicznych.

O wizycie szefowej resortu i przyznaniu odznaczenia instytucja poinformowała na swoich stronach internetowych.

Uroczystość wręczenia medalu prof. Duszyńskiemu miała miejsce w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Ministra wzięła też udział w posiedzeniu Rady Kuratorów Ossolineum, której odznaczony jest przewodniczącym.

Jerzy Duszyński to polski uczony i popularyzator wiedzy, biochemik oraz profesor nauk biologicznych. W latach 2015–2022 był prezesem Polskiej Akademii Nauk, a w latach 2007–2008 wiceministrem nauki i szkolnictwa wyższego. Pełnił też funkcję dyrektora Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN. W czasach PRL był działaczem opozycji demokratycznej.

Od 2021 roku prof. Duszyński przewodniczy Radzie Kuratorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Po wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie aktywnie wspierał biblioteki we Lwowie i Kijowie, działające w strukturach Ukraińskiej Akademii Nauk. W 2023 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Narodowej Akademii Nauk Ukrainy przyznany za działania na rzecz tamtejszych naukowców.

Za swoją pracę na przełomie lat przyznano mu wiele wyróżnień, m.in. Złoty Krzyż Zasługi (1993), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2010), francuski Order Palm Akademickich (2022) i japoński Order Wschodzącego Słońca – Złote Promienie ze Wstęgą (2024).

Fundacja Zakład Narodowy im. Ossolińskich, czyli Ossolineum, to jedna z najważniejszych i najdłużej działających instytucji kultury w Polsce. Założył ją w roku 1817 (za zgodą cesarza Franciszka I) bibliofil i kolekcjoner Józef Maksymilian hrabia Ossoliński. Pierwsza siedziba Ossolineum znajdowała się we Lwowie.

Ossolineum istnieje od przeszło 200 lat i prowadzi działalność biblioteczną i muzealną, wydawniczą i naukową, a także kulturalną. W ramach Zakładu działają: Biblioteka Ossolineum, Muzeum Książąt Lubomirskich, Wydawnictwo Ossolineum oraz Muzeum Pana Tadeusza. Zbiory ossolińskie liczą dziś ponad dwa miliony jednostek. Składają się z książek, czasopism, rękopisów, dokumentów, starych druków, rysunków, rycin, obrazów, ekslibrisów i wielu innych eksponatów.

PAP – Nauka w Polsce

Doktorant Politechniki Warszawskiej pierwszym laureatem stypendium prof. Wolańskiego

Pierwszym laureatem Stypendium im. prof. Piotra Wolańskiego został doktorant Politechniki Warszawskiej Michał Klapo-Malczyk. Stypendium, zgodnie z wolą patrona, ma wspierać młodych naukowców rozwijających technologie kosmiczne i napędy lotnicze.

Jak podała Politechnika Warszawska (PW) na swoim profilu w serwisie Facebook, Michał Klapo-Malczyk jest doktorantem Szkoły Doktorskiej Politechniki Warszawskiej oraz absolwentem kierunku „Lotnictwo i kosmonautyka” (specjalność kosmonautyka) na tej samej uczelni. Za pracę magisterską został uhonorowany nagrodą Ministerstwa Obrony Narodowej w ogólnopolskim konkursie na najlepszą pracę dyplomową z zakresu technologii kosmicznych. Doświadczenie zawodowe zdobywał przy projektowaniu i analizach wytrzymałościowych konstrukcji dla sektora lotniczego i kosmicznego. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się na dynamice lotu, aerodynamice i sterowaniu obiektami rakietowymi. W ramach doktoratu Klapo-Malczyk będzie prowadził badania nad rozwojem technologii wspierających nowoczesne systemy lotnicze i kosmiczne.

Stypendysta będzie otrzymywał 6 tys. zł brutto miesięcznie przez rok akademicki 2025/2026.

Konkurs o stypendium im. Prof. Wolańskiego, wybitnego polskiego naukowca w dziedzinie technologii kosmicznych, jest skierowany do doktorantów I roku Szkoły Doktorskiej PW, którzy zrealizują pracę doktorską na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa tej uczelni.

„Wolą Taty było ustanowić stypendium dla młodych naukowców, którzy tak jak On pasjonują się kosmosem. Tata przez całe życie zachęcał do wykorzystywania szans i marzył o większej roli Polski na naukowej i kosmicznej arenie międzynarodowej. Jestem przekonana, że inicjatywa pozwoli wesprzeć uzdolnionych doktorantów, którzy będą prowadzić badania i rozwijać technologie na światowym poziomie” – powiedziała w czerwcu 2025 r. Ewa Wolańska, córka profesora Piotra Wolańskiego, cytowana w materiale Politechniki Warszawskiej.

Organizatorem konkursu jest Wydział Mechaniczny Energetyki i Lotnictwa, a fundatorami stypendium są rodzina prof. Wolańskiego, Łukasiewicz – Instytut Lotnictwa (ILOT) i przedsiębiorstwo wielobranżowe Bisek.

Prof. Piotr Wolański (1942-2023) był specjalistą od napędów lotniczych i kosmicznych, silników spalinowych, spalania, techniki cieplnej i wybuchów; cenionym nauczycielem akademickim. W latach 1987-1990 był dziekanem Wydziału Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa PW, w latach 2002-2005 – prorektorem ds. nauki PW. Od 1995 r. członek Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN, od 2003 r. przewodniczący tego komitetu przez cztery kolejne kadencje, a od 2019 r. Przewodniczący Honorowy tej jednostki. Był również członkiem Międzynarodowej Akademii Astronautycznej (IAA) i Rady Polskiej Agencji Kosmicznej (2015-2020).

Naukowiec był założycielem i przez 20 lat opiekował się Studenckim Kołem Astronautycznym Politechniki Warszawskiej, którego studenci zbudowali dwa sztuczne satelity Ziemi: PW-Sat i Pw-Sat2. Prof. Wolański był też związany z ILOT. Dzięki jego zespołowi w ILOT odbył się pierwszy na świecie start rakiety napędzanej silnikiem detonacyjnym.

Zajmował się badaniami nad silnikami spalinowymi (w tym detonacyjnymi) oraz silnikami do napędów kosmicznych i wybuchami przemysłowymi. Był twórcą szkoły wybuchowości pyłów i odkrywcą tzw. zapłonu dyfuzyjnego, a także twórcą jednej z hipotez powstawania kontynentów (badał zderzenia dużych asteroid z Ziemią).

Badacz był jednym z najczęściej cytowanych autorów publikacji naukowych – znalazł się na liście World’s TOP 2 proc. Scientists. (PAP)

Mateusz Zarzeczny z FUW zdobywcą Złotego Medalu Chemii 2025

Mateusz Zarzeczny z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał Złoty Medal Chemii 2025. Jego zwycięska praca dyplomowa „Wielopoziomowa kontrola właściwości chiroptycznych w morfologicznie chiralnych fazach ciekłokrystalicznych”. W tym roku do konkursu zgłoszono aż 61 prac z 15 uczelni – podali organizatorzy.

Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród odbyło się w środę w Instytucie Chemii Fizycznej PAN w Warszawie.

Konkurs „Złoty Medal Chemii” był skierowany do autorów nowatorskich prac licencjackich lub inżynierskich o znaczeniu poznawczym, jak również aplikacyjnym w dziedzinie chemii (oraz z pogranicza chemii i biologii lub chemii i fizyki), napisanych i obronionych w Polsce, w roku akademickim 2024/2025. Jego organizatorem jest Instytut Chemii Fizycznej PAN, a partnerem wydarzenia i fundatorem nagród – firma DuPont.

Laureat Złotego Medalu Chemii otrzymał nagrodę pieniężną w wysokości 15 tys. złotych, zdobywca Srebrnego Medalu – 7,5 tys. złotych, a Brązowego – 3,75 tys. złotych. Oprócz nagród głównych przyznane zostały także cztery wyróżnienia konkursowe o wartości 1,5 tys. złotych i trzy wyróżnienia specjalne firmy DuPont o wartości 3 tys. złotych. Wszyscy finaliści konkursu otrzymali również nagrody rzeczowe oraz możliwość odbycia stażu naukowego w Instytucie Chemii Fizycznej PAN oraz bezpłatnego realizowania badań w jego laboratoriach.

Fot. Grzegorz Krzyżewski/ ICHF PAN

Zwycięska praca autorstwa Mateusza Zarzecznego została napisana pod opieką naukową dr. hab. Wiktora Lewandowskiego. Jak podali w komunikacie organizatorzy, dotyczy ona „programowania chiralności” w materiałach ciekłokrystalicznych o helikalnej strukturze, które wykazują selektywną interakcję ze światłem kołowo spolaryzowanym. Przedstawiono w niej możliwości kontroli tych właściwości na trzech poziomach: – molekularnym – dotyczącym wpływu architektury molekuł; – nanocząstkowym – związanym z domieszkowaniem nanocząstek złota; – przestrzennym – gdzie zastosowano fototermalne przetapianie laserowe.

„Łączenie poszczególnych poziomów otwiera nowe możliwości projektowania nanomateriałów funkcjonalnych o ściśle kontrolowanych właściwościach optycznych, które mogą znaleźć zastosowanie w wielu dziedzinach, np. antyfałszerstwie, bio-obrazowaniu, czy technologii LiDAR” – wskazano w komunikacie.

Srebrny Medal Chemii zdobył Jakub Pawlikowski z Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jego praca „Rola czynników jądrowych w indukcji programowanej śmierci komórkowej w komórkach zmodyfikowanych przy użyciu technologii CRISPR/Cas9”, powstała pod kierunkiem dr inż. Małgorzaty Adamiec-Organiściok oraz mgr inż. Magdaleny Węgrzyn. Laureat przeprowadził badania nad molekularnymi mechanizmami odpowiedzi komórek na stres oksydacyjny prowadzący do ferroptozy – jednej z form programowanej śmierci komórkowej.

Brązowy Medal Chemii otrzymał zaś Dawid Natkowski z Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej za pracę „Wykorzystanie układów wykazujących zjawisko absorpcji dwufotonowej w generowaniu reaktywnych form tlenu”, napisaną pod opieką naukową dr. hab. inż. Krzysztofa Durki oraz dr inż. Pauliny H. Marek-Urban. „Praca opisuje syntezę oraz charakterystykę boroorganicznych kompleksów BODIPYo potencjalnym zastosowaniu w przeciwnowotworowej terapii fotodynamicznej – nowatorskiej, nieinwazyjnej metodzie leczenia nowotworów. W badaniach wykorzystano zjawisko absorpcji dwufotonowej, aby móc docierać do głębiej zlokalizowanych zmian nowotworowych” – poinformowali organizatorzy.

Wyróżnienia konkursowe otrzymali: Franciszek Bober z Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, Dawid Dąbrowski oraz Artur Le Hoang z Wydziału Fizyki UW oraz Piotr Gas z Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nagroda Finalistów powędrowała do zdobywcy drugiego miejsca w konkursie – Jakuba Pawlikowskiego.

Wyróżnienia specjalne firmy DuPont trafiły do: Xymeny Gross z Wydziału Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej, Faustyny Stopyry z Wydziału Chemicznego Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza oraz do Soni Wardejn z Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach.

W tym roku do konkursu zgłoszono 61 prac z 15 uczelni. Do finału zakwalifikowało się 15 uczestników. Kryteria, którymi kierowało się jury to: wartość naukowa pracy, dorobek publikacyjny autora, znaczenie praktyczne otrzymanych rezultatów, wykorzystanie nowoczesnych metod analitycznych oraz samodzielność prowadzenia badań.

Nauka w Polsce

Warszawa/Ewelina Knapska, Dorota Gryko, Anna Matysiak i Wojciech Knap – otrzymali Nagrody FNP

Czworo uczonych: prof. Ewelina Knapska, prof. Dorota Gryko, prof. Anna Matysiakprof. Wojciech Knap odebrało w środę w Warszawie Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej. Nagrody wręczono po raz 34. Wartość każdej z nich to obecnie 250 tys. zł.

Gala wręczenia nagród odbyła się na Zamku Królewskim.

Nagroda FNP jest przyznawana w czterech kategoriach za szczególne osiągnięcia i odkrycia naukowe, które przesuwają granice poznania, otwierają nowe perspektywy poznawcze, wnoszą wybitny wkład w postęp cywilizacyjny i kulturowy naszego kraju.

Prof. Ewelina Knapska z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN otrzymała Nagrodę FNP w obszarze nauk o życiu i o Ziemi. Doceniono ją za odkrycie neuronalnych mechanizmów wewnątrzgatunkowego i międzygatunkowego przekazywania emocji.

03.12.2025. Prof. Ewelina Knapska podczas gali wręczenia Nagród Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, 3 bm. na Zamku Królewskim w Warszawie. Prof. Ewelina Knapska z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN otrzymała Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej 2025 w obszarze nauk o życiu i o Ziemi za odkrycie neuronalnych mechanizmów wewnątrzgatunkowego i międzygatunkowego przekazywania emocji. (mr) PAP/Radek Pietruszka

Jako jedna z pierwszych na świecie, opisała zjawisko „emocjonalnego współodczuwania” u zwierząt laboratoryjnych oraz wykazała, że odpowiadają za nie określone obszary w mózgu. Dokonania laureatki nie tylko pozwalają zrozumieć naturę emocji, ale też otwierają nowe kierunki badań nad leczeniem depresji czy wsparciem osób z autyzmem.

– Moje badania należą do podstawowych. Rolą środowiska naukowego, rolą badaczy jest odkrywanie, jak działa świat. Tylko wtedy będzie światem bezpiecznym, przyjaznym kiedy będziemy wiedzieć, jak on działa. To ważne zadanie dla badań podstawowych i nie nie można przecenić ich roli – podkreśliła prof. Knapska.

Prof. Dorota Gryko z Instytutu Chemii Organicznej PAN otrzymała Nagrodę FNP w obszarze nauk chemicznych i o materiałach za opracowanie nowatorskich fotochemicznych metod syntezy związków organicznych, stanowiących istotny wkład w rozwój chemii organicznej.

 03.12.2025. Prof. Dorota Gryko podczas gali wręczenia Nagród Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, 3 bm. na Zamku Królewskim w Warszawie. Prof. Dorota Gryko z Instytutu Chemii Organicznej PAN otrzymała Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej 2025 w obszarze nauk chemicznych i o materiałach za opracowanie nowatorskich fotochemicznych metod syntezy związków organicznych, stanowiących istotny wkład w rozwój chemii organicznej. (mr) PAP/Radek Pietruszka

Jej osiągnięcie polega na opracowaniu unikalnych fotokatalizatów, czyli „przyspieszaczy” reakcji chemicznych, zachodzących pod wpływem światła. Badania prowadzone przez prof. Gryko to technologia przyszłości, która może znaleźć zastosowanie w wielu dziedzinach gospodarki, m.in. w przemyśle farmaceutycznym, do efektywniejszej produkcji leków.

– Nauka rozwija się dzięki ludziom, dzięki ich wysiłkowi, zaangażowaniu, swobodzie działania i odpowiedniemu finansowaniu. (…) Badania podstawowe są niedoceniane; nie są to badania, które trwają miesiąc czy rok i kończą się z chwilą ukończenia projektu. To proces bardzo długotrwały, ale tylko one zapewniają prawdziwy postęp technologiczny – zaznaczyła prof. Dorota Gryko.

Prof. Wojciech Knap z Instytutu Wysokich Ciśnień PAN i Laboratorium CENTERA w CEZAMAT Politechniki Warszawskiej otrzymał Nagrodę FNP w obszarze nauk matematyczno-fizycznych i inżynierskich. Badacza nagrodzono za opracowanie nowych metod detekcji, wzmacniania i generowania fal terahercowych dla ultraszybkiej komunikacji bezprzewodowej.

03.12.2025. Prof. Wojciech Knap podczas gali wręczenia Nagród Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, 3 bm. na Zamku Królewskim w Warszawie. Prof. Wojciech Knap z Instytutu Wysokich Ciśnień PAN i Laboratorium CENTERA w CEZAMAT Politechniki Warszawskiej otrzymał Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej 2025 w obszarze nauk matematyczno-fizycznych i inżynierskich za opracowanie nowych metod detekcji, wzmacniania i generowania fal terahercowych dla ultraszybkiej komunikacji bezprzewodowej. (mr) PAP/Radek Pietruszka

Badania te pokonują niektóre z dotychczasowych ograniczeń technologicznych w wykorzystaniu fal terahercowych. Otwierają też drogę do użycia ich potencjału m.in. w medycynie, przemyśle i telekomunikacji. Dzięki osiągnięciom prof. Knapa promieniowanie terahercowe zyskuje realne znaczenie aplikacyjne, a Polska jest w ścisłej światowej czołówce badań w tej dziedzinie.

Prof. Knap dziękując za przyznaną nagrodę wspomniał, że podczas swojej kariery naukowej we Francji pracował m.in. mieszanym ośrodku naukowym, stworzonym przez jeden z uniwersytetów i akademię nauk. Dzięki tej współpracy nawet w stosunkowo niewielkiej miejscowości jaką jest Montpellier, powstał ważny ośrodek badań terahercowych. – Namawiam polską naukę, by (…) akademia nauk i uniwersytety jednoczyły się i powstawały struktury organizacyjne, które połączą te dwa potencjały w laboratoria celowe, przynajmniej w tych dziedzinach, w których jest to możliwe – powiedział laureat.

Prof. Anna Matysiak z Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego otrzymała Nagrodę FNP w obszarze nauk humanistycznych i społecznych. Nagrodę przyznano za zidentyfikowanie kluczowych cech rynku i warunków pracy wpływających na dzietność.

03.12.2025. Prof. Anna Matysiak podczas gali wręczenia Nagród Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, 3 bm. na Zamku Królewskim w Warszawie. Prof. Anna Matysiak z Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego otrzymała Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej 2025 w obszarze nauk humanistycznych i społecznych za zidentyfikowanie kluczowych cech rynku i warunków pracy wpływających na dzietność. (mr) PAP/Radek Pietruszka

Badania laureatki pokazują, że decyzje o macierzyństwie nie są wyłącznie sprawą indywidualnych wyborów, ale odzwierciedlają złożoną sieć powiązań pomiędzy rynkiem pracy, polityką społeczną i kulturą. Jej prace pomagają lepiej zrozumieć, dlaczego w Europie rodzi się coraz mniej dzieci. Pokazują też, co można zrobić, aby wspierać zarówno rodziny, jak i rozwój zawodowy kobiet.

– Kiedy zaczynałam pracę, słyszałam czasem, że badania demograficzne to proste liczenie urodzeń i zgonów. Dziś widzimy, że to badania dużo bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać i związane z kluczowymi decyzjami ekonomicznymi, przyszłością rynków pracy, systemów zabezpieczenia społecznego. Kształtują kapitał ludzki, który pozwala społeczeństwom iść naprzód i funkcjonować. Mam nadzieję, że to wyróżnienie wzmocni głos badaczek i badaczy zajmujących się tymi badaniami – podkreśliła laureatka.

Nagrody FNP są przyznawane od 1992 r. Grono laureatów, łącznie z tegorocznymi zdobywcami nagrody, liczy już 125 osób. Wyróżnienie to jest nagrodą indywidualną, przyznawaną przez Radę Fundacji w drodze konkursu. Rada FNP pełni rolę kapituły konkursu i dokonuje wyboru laureatów na podstawie opinii niezależnych ekspertów i recenzentów, głównie z zagranicy – oceniających dorobek kandydatów. (PAP)

Nauka w Polsce

Łódź/ Prof. Przemysław Czapliński laureatem Nagrody im. prof. Tadeusza Kotarbińskiego

Prof. literatury współczesnej Przemysław Czapliński został laureatem Nagrody im. prof. Tadeusza Kotarbińskiego, przyznawanej przez Uniwersytet Łódzki za wybitne dzieło naukowe z zakresu nauk humanistycznych. Zwycięzca otrzyma 70 tys. zł na dalsze badania naukowe.

Nagrodę wręczono w niedzielę w Filharmonii Łódzkiej podczas gali 11. edycji Nagrody im. prof. Tadeusza Kotarbińskiego – pierwszego rektora Uniwersytetu Łódzkiego, wybitnego polskiego filozofa.

Prof. Czapliński, będący jednym najwybitniejszych współczesnych historyków literatury i krytyków literackich, otrzymał nagrodę za książkę „Rozbieżne emancypacje. Przewodnik po prozie 1976-2020”, opublikowaną przez Wydawnictwo Literackie.

Uzasadniając werdykt, prof. dr hab. Krystyna Pietrych z Uniwersytetu Łódzkiego podkreśliła, że nagrodzona publikacja to w istocie przebogaty bedeker po ostatnich 50 latach polskiej literatury i kultury, nieoceniony nie tylko dla studentów kierunków humanistycznych, ale dla każdego czytelnika zainteresowanego światem literackim ostatniego półwiecza.

– W wydawniczych anonsach tej publikacji można było niegdyś przeczytać, że to trochę podręcznik, trochę przewodnik, multisynteza, quasi-monografia i historyczno-literacki monster truck w jednym. W tym przypadku nie jest to jednak jedynie marketingowa przesada. Czapliński podjął się bowiem kolosalnego zadania, zebrania i uporządkowania według różnorodnych kryteriów najistotniejszych zjawisk, jakie miały miejsce w polskiej prozie w latach 1976-2020 – tłumaczyła literaturoznawczyni.

Jak dodała, autor oparł swoją syntezę na solidnych postawach filologicznych, doskonałej znajomości podejmowanych tematów oraz wyjątkowym talencie do szerokiego spojrzenia na przemiany prozy usytuowane dodatkowo na rozległym tle kulturowym. Prof. Pietrych zaznaczyła przy tym, że książkę czyta się świetnie, bo została napisana językiem przejrzystym i komunikatywnym oraz została klarownie i funkcjonalnie skomponowana.

Laureat przyznał, że nie spodziewał się takiego wyróżnienia z uwagi na wybitne grono nominowanych do nagrody. Jak mówił, humanistyka jest dziś traktowana jako nieproduktywna i nieweryfikowalna, ponieważ z punktu widzenia nauk ścisłych nie jest nauką, a z punktu widzenia przemysłu jest mało pożyteczna.

– Ale humanistyka jest w stanie powstrzymać zbyt pospieszny rozwój technologii, aby ta technologiczna pętla nie zacisnęła się na społecznym gardle. Jak sądzę, taka funkcja ostrzegawcza jest niesłychanie istotna z punktu widzenia humanistyki, nie tylko dlatego, że piszemy, że człowiek jest po prostu istotą niedoskonałą, w związku z czym niedoskonałe jest także społeczeństwo. Humanistyka jest również od tego, żeby próbować wiązać istniejące rozgardiasze w świecie, całą tę wielość elementów, ludzi, przedmiotów, urządzeń, technologii w trudne syntezy – przekonywał prof. Czapliński.

Rektor Uniwersytetu Łódzkiego i przewodniczący Kapituły prof. dr hab. Rafał Matera zwracał uwagę na ważną rolę książek oraz nawyku sięgania po nie. Jak mówił, według najnowszych badań czytanie dobrych książek najlepiej redukuje stres. – Za każdym razem, kiedy otwieramy książkę, włączamy audiobooka, głowa zaczyna swoją dobrą robotę. Z każdą linijką tekstu nas mózg +produkuje+ świat, o którym czytamy. Jedna książka ma więc tysiące, miliony różnych wersji, w zależności od wyobraźni czytających. To prawdziwa potęga czytania. (…) Czytajmy więc, zachęcajmy innych do czytania, podrzucajmy sobie książki, mówmy o nich, może zostawiajmy ja przypadkiem w autobusie, róbmy dobry bookcrossing, udowadniamy, że czytanie i nauka są trendy – podkreślił.

Wyraził nadzieję na życie w świecie, w którym ludzie kłócą się na co dzień o wątki literatury, a nie o to, co mówią politycy w uprzednio przygotowanych przekazach. – Uważności w czytaniu i słuchaniu wam życzę, trzymajmy kciuki za polską humanistykę – dodał.

Do tej edycji konkursu instytucje naukowe i wydawnictwa z całej Polski zgłosiły w sumie 73 książki. Do nagrody nominowano pięć z nich.

Oprócz wyróżnionej publikacji, w gronie finalistów znalazły się dzieła: dra hab. Michała Bilewicza – „Traumaland. Polacy w cieniu przeszłości”, dr hab. Karoliny Ćwiek-Rogalskiej – „Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty”, prof. dr hab. Danuty Ulickiej – „Doświadczanie czasu w przestrzeni archiwum”, dr hab. Przemysława Wiatra – „Peter Sloterdijk – ćwiczenia z prowokacji. Rzecz o niedogmatycznej teorii mediów”.

Nagroda im. Pierwszego Rektora Uniwersytetu Łódzkiego Profesora Tadeusza Kotarbińskiego została ustanowiona w 2015 r., w ramach obchodów 70-lecia UŁ. Ideą konkursu jest „dawanie dowodu na istnienie niezwykle silnej grupy polskich naukowców zajmujących się na co dzień humanistyką we wszystkich jej odmianach”.

W dotychczasowych jedenastu edycjach zgłoszono blisko 700 prac z 200 polskich ośrodków naukowych. W finałach znalazło się łącznie 55 książek z obszarów takich jak m.in. filozofia, historia, psychologia, socjologia, literaturoznawstwo, filozofia. Jak podkreślają organizatorzy, nagroda pomogła wszystkie wyróżnione nominacją dzieła skutecznie wypromować i przedstawić szerokiej publiczności. Kapitułę nagrody tworzą wybitni polscy naukowcy, reprezentujący różne dziedziny humanistyki i jednostki badawcze.

Pierwszym jej laureatem został Jan Strelau za publikację z dziedziny psychologii. W ubiegłym roku nagrodzono Andrzeja Turowskiego za książkę „Radykalne oko. O Witkacym, Kobro, Strzemińskim, Themersonach, Żarnowerównie i innych twórcach sztuki wzbudzającej niepokój”, a wcześniej otrzymali ją: Jerzy Zajadło, Ewa Kołodziejczyk, Dorota Sajewska, Andrzej Friszke, Grzegorz Ziółkowski, Zbigniew Szmyt, Maciej Świerkocki, Jakub Gałęziowski.

Patron nagrody – prof. Tadeusz Kotarbiński – był pierwszym rektorem UŁ, wybitnym etykiem, filozofem i wykładowcą akademickim. W swoim dorobku zwracał uwagę na to, jak istotna w pracy wykładowcy akademickiego jest etyka i rola „opiekuna spolegliwego”, czyli człowieka wrażliwego na potrzeby innych, empatycznego, otwartego.


Źródło: Serwis Nauka w Polsce – naukawpolsce.pl


Prof. Itrich-Drabarek nową wiceprezes Sieci Badawczej Łukasiewicz

Minister nauki i szkolnictwa wyższego powołał w piątek prof. Jolantę Itrich-Drabarek na stanowisko wiceprezes Sieci Badawczej Łukasiewicz – poinformowała SBŁ. Naukowczyni i menedżerka kierowała wcześniej jednym z instytutów sieci.

Jak podano w komunikacie, badaczka będzie odpowiedzialna za analizy z zakresu polityki publicznej, dokumenty strategiczne sieci, prognozowanie zmian technologicznych i ich wpływu na gospodarkę, zarządzanie portfelem projektów badawczo-rozwojowych (B+R) i wspieranie komercjalizacji wyników badań.

Jolanta Itrich-Drabarek jest profesorem nauk społecznych, ekspertką w dziedzinie zarządzania strategicznego i polityki badawczo-rozwojowej. Pracowała m.in. na Uniwersytecie Warszawskim, w Polskiej Akademii Nauk i Wojskowej Akademii Technicznej. Od czerwca 2024 r. pełniła funkcję dyrektora Łukasiewicz – Warszawskiego Instytutu Technologicznego (WIT).

„Zarządzanie technologiami ma charakter interdyscyplinarny, łączący ze sobą szeroką wiedzę z zakresu produkcji, badań i rozwoju, strategii technologicznej, finansów, otoczenia społeczno-gospodarczo-politycznego, uwarunkowań prawnych i środowiskowych wpływających na branżę” – powiedziała cytowana w komunikacie prof. Itrich-Drabarek.

Nowa wiceszefowa SBŁ zawodowo zajmuje się m.in. modelami prognozowania dla administracji publicznej i przemysłu, projektowaniem modelu komercjalizacji wyników badań, prowadzeniem projektów badawczych i doradczych w zakresie e-administracji oraz cyfryzacji usług publicznych.

„Prof. Itrich-Drabarek osiągnęła bardzo dobre wyniki jako dyrektor instytutu, przede wszystkim w zakresie realizacji projektów we współpracy z przemysłem zbrojeniowym, a także realizacji istotnych zadań inwestycyjnych. Naszą misją jest nie tylko wspieranie badań, ale przede wszystkim współpraca z partnerami biznesowymi. (…) Dlatego bardzo cieszę się z przyszłej współpracy” – skomentował również cytowany w komunikacie prezes Centrum Łukasiewicz dr Hubert Cichocki.

Do Sieci Badawczej Łukasiewicz, założonej w 2019 r., należą 22 instytuty badawcze i ich oddziały w 30 miastach Polski, które zatrudniają ok. 7 tys. osób. Jednostką koordynującą pracę instytutów jest Centrum Łukasiewicz. Misją Łukasiewicza jest dostarczanie przedsiębiorstwom innowacyjnych rozwiązań w celu podniesienia poziomu konkurencyjności polskiej gospodarki.


Źródło: Serwis Nauka w Polsce – naukawpolsce.pl


Polka laureatką nagrody publiczności w światowym finale FameLab

Polka Natalia Izdebska, doktorantka z Politechniki Warszawskiej, zdobyła nagrodę publiczności w światowym finale konkursu komunikacji naukowej FameLab. Finał odbył się we wtorek w siedzibie CERN w Genewie w Szwajcarii.

Naukowcy biorący udział w konkursie mają po trzy minuty, aby opowiedzieć o swoich badaniach lub zagadnieniach naukowych. Wystąpienia są oceniane pod kątem treści, jasności przekazu oraz charyzmy uczestnika (tzw. zasada 3C – content, clarity, charisma).

Do światowego finału dostała się zwyciężczyni polskiej edycji konkursu, Natalia Izdebska, doktorantka z Politechniki Warszawskiej. Jej badania dotyczą baterii magnezowych, które – jak ma nadzieję – będą bezpieczniejsze, wydajniejsze i tańsze niż litowo-jonowe.

W swoim wystąpieniu podczas polskiego finału, który odbył się 14 października w Katowicach, tłumaczyła, że baterie litowo-jonowe są obecnie standardem w urządzeniach mobilnych i samochodach elektrycznych. Szukamy dla nich jednak lepszych zamienników. Zwróciła uwagę, że stosowany przy produkcji baterii lit ma wiele wad: jest bardzo drogi, trudnodostępny, łatwopalny, związki emitowane w pożarach są szkodliwe dla człowieka, a baterie szybko się rozładowują.

Dlatego jako potencjalną alternatywę dla litu Natalia Izdebska upatruje magnez. – W polskim finale konkursu opowiadałam o bateriach magnezowych i o mojej modyfikacji tych baterii. Dodaję do nich związki supramolekularne, które umożliwiają im działanie – wyjaśniała Izdebska w rozmowie z PAP. Zdaniem badaczki kluczową zaletą magnezu jest jego dostępność. – Jest tani i łatwo dostępny w skorupie ziemskiej – powiedziała.

Zwyciężczynią zakończonego we wtorek w Genewie konkursu została Tammy Lee z Australii. Dwa równorzędne drugie miejsca otrzymały: Spatika Jayaram z Wielkiej Brytanii oraz Saein Lee ze Szwajcarii.

FameLab stworzyli w 2005 r. w Wielkiej Brytanii organizatorzy Cheltenham Festivals. W Polsce finały – organizowane przez British Council i Centrum Nauki Kopernik – odbywały się w latach 2012-2019 i w 2021 r. Potem nastąpiła przerwa w funkcjonowaniu konkursu, ale w nowej formule – organizowany przez Uniwersytet Śląski – powrócił w 2024 r.

Dziś edycje konkursu odbywają się w 30 krajach na świecie.

Zwycięzcy dotychczasowych polskich odsłon FameLab z sukcesami startowali w międzynarodowym finale konkursu. W światowym finale dr Monika Koperska zajęła drugie miejsce, zdobywając też nagrodę publiczności (2012 r.). Z kolei inna polska laureatka – Joanna Bagniewska, również znalazła się w najlepszej światowej dziesiątce (w 2014 r.), zdobywając uznanie uczestników konkursu z poprzednich lat, którzy przyznali jej swoją nagrodę.


Źródło: Serwis Nauka w Polsce – naukawpolsce.pl


Lublin/ Prof. Robert Rejdak nagrodzony za wkład w rozwój światowej okulistyki

Okulista, prof. Robert Rejdak, otrzymał nagrodę Fundacji Ridleya i Towarzystwa Chirurgów Zaćmy Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii za wkład w rozwój światowej okulistyki oraz pomoc chorym z najcięższymi urazami narządu wzroku.

W uzasadnieniu nominacji wskazano „wyjątkowy wkład” prof. Rejdaka „w rozwój światowej okulistyki i dla dobra ludzkości”. Docenione zostało także zaangażowanie lubelskiego specjalisty w popularyzację edukacji okulistycznej oraz pomoc osobom cierpiącym wskutek urazów i pozbawionych opieki zdrowotnej w trakcie konfliktu na Ukrainie.

Prof. Rejdak jest kierownikiem Kliniki Okulistyki Ogólnej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 1 w Lublinie, która od lat współpracuje z ukraińskimi lekarzami. Relacje zintensyfikowały się od wybuchu pełnoskalowej wojny w 2022 r. i są rozwijane w ramach projektu „Mosty zdrowia”, który jest finansowany z programu Interreg NEXT Polska-Ukraina 2021-2027. Celem przedsięwzięcia jest budowa platformy cyfrowej do konsultacji i edukacji oraz przeszkolenie 200 lekarzy okulistów z Ukrainy. Kierownikiem projektu jest prof. Rejdak.

Klinika prof. Rejdaka skupia się na najnowszych terapiach chorób plamki, które są prowadzone w ramach Europejskiego Centrum Innowacyjnych Terapii Chorób Plamki. Lekarze wprowadzają nowe techniki operacyjne w chirurgii okulistycznej. W lubelskim ośrodku udzielanych jest ok. 4500 porad i wykonywanych jest 800 operacji miesięcznie. Kierownik spodziewa się, że po zaplanowanym na grudzień otwarciu nowego budynku centrum liczba operacji wzrośnie do ok. 1000 miesięcznie.

Prof. Rejdak jest twórcą programu profilaktyki krótkowzroczności „Dobrze widzieć”, w ramach którego w latach 2021-2022 r. przebadano ponad 1000 dzieci w kilku wybranych szkołach na Lubelszczyźnie. W ramach obecnie realizowanej edycji jego zespół planuje przebadać koleje 5000 dzieci.

– W województwie lubelskim problemem jest wykluczenie komunikacyjne. Dzieci nie docierają do okulisty, przez to wady refrakcji, takie jak krótkowzroczność, nadwzroczność, astygmatyzm często są niezdiagnozowane – powiedział. Dodał, że lekarze uczestniczący w programie diagnozują dzieci także pod kątem niedowidzenia, choroby zezowej i wychwytują początkowe stany chorób rzadkich.

Po wstępnych badaniach pacjenci są kierowani na pogłębione badania do kliniki w Lublinie. – Po pierwszym etapie badań szacowaliśmy, że jest nawet do 40 proc. wad refrakcji w tej grupie wiekowej. I te szacunki się nie zmieniają, ponieważ używanie ekranów smartfonów, laptopów jest na porządku dziennym – przyznał okulista.

Pozytywnym efektem programu – stwierdził – jest zauważalny wzrost świadomości społecznej związanej z wadami wzroku i profilaktyką. – Wśród dzieci najlepszą profilaktyką jest przebywanie przez 2-3 godziny dziennie w świetle naturalnym. Ma to szczególne znaczenie zanim zaobserwujemy rozwój krótkowzroczności, która jest coraz powszechniejsza w populacji – zastrzegł.

Nowością w programie jest objęcie profilaktyką studentów, którzy są badani pod kątem schorzeń stożka rogówki. – Zazwyczaj te badania dotyczą grupy seniorów. Chcemy objawy wychwycić wcześniej i szybciej je leczyć – zaznaczył nagrodzony.

Prof. Rejdak jest także pomysłodawcą pilotażowego programu badań wzroku z wykorzystaniem sztucznej inteligencji i mobilnego zestawu diagnostycznego tzw. okobusa, z którego w 2023 r. skorzystało ok. 5 tys. pacjentów cierpiących na cukrzycę. Zamierza kontynuować projekty i inicjuje nowe, jak badanie dzieci i młodzieży pod kątem wczesnych objawów stożka rogówki i chorób rzadkich narządów wzroku.

Na początku listopada prof. Rejdak został wybrany na trzecią kadencję przewodniczącego Stowarzyszenia Chirurgów Okulistów Polskich. Nawiązał współpracę z Middle East Ophthalmology Meetings z siedzibą Dubaju, gdzie młodzi polscy okuliści będą mogli prezentować wyniki swojej pracy. Planuje także otworzyć w indyjskim Bombaju centrum szkoleniowe dla chirurgów oka z Polski.

Prof. Rejdak odebrał nagrodę przyznaną przez Fundację Ridleya (The Ridley Eye Foundation) i Towarzystwo Chirurgów Zaćmy Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii (United Kingdom and Ireland Society of Cataract and Refractive Surgeons) podczas zjazdu towarzystwa 13 listopada w Londynie.


Źródło: Serwis Nauka w Polsce – naukawpolsce.pl


Osiem badaczek otrzymało nagrody L’Oréal-UNESCO Dla Kobiet i Nauki

Osiem badaczek odebrało w środę w Warszawie nagrody w jubileuszowej edycji programu L’Oréal-UNESCO Dla Kobiet i Nauki. Podczas gali wręczenia wyróżnień przypomniano, że wsparcie kobiet w nauce nie jest gestem, ale strategicznym procesem i fundamentalną inwestycją w przyszłość badań, innowacji i całego społeczeństwa.

Celem programu L’Oréal-UNESCO Dla Kobiet i Nauki jest promowanie osiągnięć młodych, utalentowanych badaczek, zachęcanie ich do kontynuacji prac zmierzających do rozwoju nauki oraz udzielenie wsparcia finansowego.

W 25. edycji programu wyboru stypendystek dokonało jury pod przewodnictwem prof. dr hab. Ewy Łojkowskiej, złożone z siedemnastu wybitnych przedstawicielek i przedstawicieli polskiej nauki.

Komisja rozpatrzyła rekordową liczbę wniosków – 389, spośród których wybrano osiem. Laureatki otrzymały stypendia w kwocie: 25 000 zł w kategorii magistranckiej, 35 000 zł w kategorii doktoranckiej oraz 40 000 zł w kategorii habilitacyjnej. Dodatkowo każda z nich dostała nagrodę o wartości do 15 000 zł od Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W kategorii magistranckiej przyznano jedną nagrodę – dla mgr inż. Barbary Fabjanowicz z Wydziału Chemii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Instytutu Chemii Organicznej PAN za pracę dotyczącą zastosowania amin alifatycznych w syntezie organicznej. Badaczka zajmuje się odkrywaniem nowych reakcji chemicznych, opracowywaniem efektywnych i uniwersalnych metod przekształcania prostych związków chemicznych w bardziej złożone struktury o pożądanych właściwościach oraz rozwijaniem nowoczesnych metod wykorzystujących światło widzialne do aktywacji związków chemicznych.

W kategorii doktoranckiej nagrodzono trzy badaczki.

Mgr inż. Anetę Magierę z Warszawskiej Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i BioMedycznych Instytutu Chemii Fizycznej PAN wyróżniono za badania nad wnikaniem leków przeciwnowotworowych do wnętrza żywych komórek. Badaczka szczególną uwagę poświęca zagadnieniu pokonywania bariery błony komórkowej. Wyniki jej prac stanowią podstawę innowacyjnego odczynnika Cell-IN, który znalazł już zastosowanie rynkowe. Jury konkursu podkreśliło, że prowadzone przez nią badania mają znaczenie nie tylko dla zrozumienia, jak działają leki przeciwnowotworowe, ale również dla poprawy skuteczności leczenia oraz efektywniejszego wprowadzania innowacyjnych terapii na rynek.

W tej samej kategorii nagrodę otrzymała Zuzanna Nowicka-Kaszkowiak z Zakładu Biostatystyki i Medycyny Translacyjnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Lekarka prowadzi badania w obszarze radioterapii, koncentrując się na niedrobnokomórkowym raku płuca i raku odbytnicy. Analizuje, w jaki sposób chemioterapia i radioterapia wpływają na układ odpornościowy oraz jego zdolność do rozpoznawania i zwalczania komórek nowotworowych. Jej działalność naukowa obejmuje również projekty z zakresu medycyny i onkologii translacyjnej. Współpracując z zespołem naukowców z Uniwersytetu Harvarda, opracowała test biodozymetryczny oparty na analizie mikroRNA, umożliwiający wykrycie narażenia organizmu na promieniowanie jonizujące.

W kategorii doktoranckiej stypendium otrzymała również mgr inż. Aleksandra Rudzka z Katedry Biotechnologii Środków Leczniczych i Kosmetyków Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Jury doceniło jej badania nad zastosowaniem reakcji enzymatycznych w biokatalitycznej syntezie chiralnych bloków budulcowych o wysokiej wartości dodanej. Zainteresowania laureatek koncentrują się na wykorzystaniu enzymów jako selektywnych i zrównoważonych narzędzi w syntezie związków bioaktywnych, w tym leków i półproduktów farmaceutycznych. Zajmuje się ona projektowaniem reakcji chemicznych, które dzięki zastosowaniu enzymów przebiegają szybciej, w łagodnych warunkach i z mniejszym wpływem na środowisko.

W kategorii habilitacyjnej przyznano w tym roku aż cztery stypendia.

Pierwsze z nich otrzymała dr inż. Anna Jarząb z Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. Ludwika Hirszfelda PAN za strukturalne i funkcjonalne badania białek w kontekście ich termolabilności oraz immunogenności. Dr Jarząb specjalizuje się w proteomice i biochemii białek, głównie pod katem zwalczania i zapobiegania chorobom zakaźnym. Pracuje nad szczepionką chroniącą przed rozwojem czerwonki bakteryjnej, która mogłaby uratować życie tysięcy dzieci w krajach rozwijających się. Analizuje także wpływ gorączki infekcyjnej na przebieg zakażeń bakteryjnych oraz jej rolę w budowaniu odporności człowieka.

Równorzędną nagrodę odebrała dr Katarzyna Majzner z Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, która zajmuje się badaniem molekularnych mechanizmów działania leków w warunkach in vitro, skupiając się na fenotypowaniu komórek białaczkowych i zjawisku lekooporności. Jury uznało, że jej prace wspierają rozwój nowoczesnych metod diagnostyczno-terapeutycznych oraz przyczyniają się do pogłębienia wiedzy w zakresie biomedycyny, przekraczając ograniczenia obecnie stosowanych metod.

W kategorii habilitacyjnej nagrodę otrzymała również dr Aleksandra Milewska z Małopolskiego Centrum Biotechnologii UJ, badająca zakażenia wirusami atakującymi drogi oddechowe, m.in. koronawirusami i wirusami grypy. Naukowczyni analizuje, jak wnikają one do komórek, i jakie czynniki gospodarza im w tym sprzyjają. W swojej pracy używa tzw. modelu HAE, czyli laboratoryjnie odtworzonego nabłonka dróg oddechowych człowieka. Jej badania, poprzez wyjaśnianie biologii wirusów, pomagają opracowywać skuteczniejsze terapie, szczepionki oraz przewidywać zagrożenia związane z nowymi patogenami.

Ostatnią stypendystką w tej kategorii została dr Lidia Wróbel z Międzynarodowego Instytutu Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie. Jury doceniło jej prace nad mechanizmami degradacji białek, które dr Wróbel analizuje w kontekście stresu komórkowego, starzenia się oraz chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, Parkinsona czy Huntingtona.

Podczas uroczystości prof. Michał Kleiber, przewodniczący Polskiego Komitetu ds. UNESCO, podkreślił, że wspieranie projektów badawczych kobiet oraz ukazywanie ich dokonań służy przezwyciężaniu ograniczeń i stereotypów, które utrwalają utrzymywanie się „szklanego sufitu”. Zjawisko to przejawia się m.in. tym, że kobiety nadal mają większe trudności w zdobywaniu środków na badania, gorzej zarabiają, rzadziej sprawują wysokie funkcje w nauce i zarządzaniu nią oraz rzadziej uzyskują promocje profesorskie.

Przewodnicząca jury prof. Ewa Łojkowska dodała, że badania, za które doceniono tegoroczne laureatki, są istotne dla rozwoju nowych technologii, powstawania nowych terapii, ochrony środowiska i poprawy jakości życia we wszystkich dziedzinach.

– Nasze stypendystki rozwijają swoje kariery naukowe. Są laureatami prestiżowych grantów European Research Council, programu Horyzont 2020 i Horyzont Europa, prestiżowych programów Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej czy Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. (…) Są dziekanami, dyrektorkami instytutów Polskiej Akademii Nauk i instytutów uczelnianych, pełnią funkcje w radach naukowych, a także są wśród nich dyrektorki firm biotechnologicznych – przypomniała.

Wiceminister nauki prof. Andrzej Szeptycki zaznaczył, że udział kobiet w badaniach naukowych nie jest wyłącznie kwestią równości. – To jest przede wszystkim niezbędny warunek postępu gospodarczego, społecznego i kulturowego. Doskonałość naukowa wymaga tego, żebyśmy mieli jak najlepszych badaczy, niezależnie od ich pochodzenia, płci, wiary, religii, poglądów. Dlatego równość kobiet i mężczyzn w dostępie do nauki jest sprawą oczywistą – powiedział.

W Polsce program L’Oréal-UNESCO Dla Kobiet i Nauki prowadzony jest od 2001 r. Jego partnerami są Polski Komitet do spraw UNESCO, MNiSW, PAN oraz UN Global Compact Network Poland. Łącznie nagrodzono już 137 naukowczyń.


Źródło: Serwis Nauka w Polsce – naukawpolsce.pl